Space van jerry

De weg die ik bewandelde is altijd 'the road less taken' geweest, maar ook deze met het meeste avontuur.

Deze oude vos zou nog veel kunnen avonturieren en wie weet zal er nog veel geavonturierd worden maar zoveel weet Jerrytje wel: dat het al goed geweest is.

Het blijft een avontuur hoor - dit leven bedoel ik dan - ondanks alles ben ik blij dat ik beleven mag.

En - geef toe - 36 jaar is toch geen leeftijd om op pensioen te gaan.

Maar ik begin zo stilletjesaan toch mijn wederhelft te missen - we kunnen zelf toch ook nog avonturen beleven - het is tijd dat ik ze ontmoet.

Want en dat is mijn diepste overtuiging: ze loopt me ook te missen.

Het is juist, hetgeen ik de laatste weken gedaan heb bedoel ik dan, goed dat ik mijn keuzes gemaakt heb.

Spijtig voor zij wiens droom ik kapotgemaakt heb, dat is iets wat ik nooit kan terugnemen.

Ik hoop enkel dat ze hart genoeg heeft voor mijn droom en ook de hare niet laat gaan zodat we beiden echt geluk kunnen vinden, wat we beiden verdienen.

Voorlopig moet je het met spijtig stellen maar je vindt hem echt wel, de man die je verdient, je verdient het.

Laat het voor beiden geen triest verhaal worden, het was mooi , we zullen beiden nog veel meer geluk vinden.

Laat ons beiden bewijzen dat we gelijk hadden om te dromen en denk eraan: wat je echt wil zal ook gebeuren.

Misschien ben ik de eeuwige dromer en misschien was jouw stop de juiste geweest, ik weet dat we het beiden even hebben geloofd, maar dat is achteruitkijken en dat mogen we beiden niet doen, maar geloof me als ik je zeg dat het wel mooi is geweest en dat neemt niemand ons nog af.

 

de weg ligt open

rij  niet te snel en geniet van het uitzicht

vier levens

-------------

 

 

Zo is het ook bij mij, alles is nu mooi op zijn plaats gekregen en dat maakt me wel blij.

Eerst een beetje meer uitleg want je hebt natuurlijk maar één leven, ik heb mijn leven enkel wat onderverdeeld in wat moet gebeuren, wat ik wil zien gebeuren, werk en vrije tijd.

Kijk, ik werk in het buitenland, zes maanden op een jaar, dat is wat moet gebeuren.

Die zes maanden zijn verplichte kost, al probeer ik de vrije tijd die zich in die periode voordoet te gebruiken om wat ik wil zien gebeuren meer vorm te geven.

In klare taal probeer ik om ieder moment van mijn vrije tijd aan boord niet te verspillen. Of het nu sporten, schrijven of plannen maken is, de toekomst staat nog lang niet vast en ik doe er alles aan om die naar mijn hand te zetten.

Eens thuis is het dan nog een kwestie van een deel van mijn plannen uit te voeren, want dat is dan mijn vrije tijd, die mag niet helemaal opgeslorpt worden door het najagen van dromen, veel meer zijn al die plannen nog niet.

Al heb ik dan al zeven boeken geschreven en blijft het daar niet bij, ze moeten ook nog aan de man gebracht worden en op dat gebied ben ik minder productief.

Voorts heeft mijn vriendin twee kinderen en heb ik ook nog een telg die aandacht nodig heeft, want ook op dat gebied moet je bij de les blijven.

Ik zou immers niet willen dat mijn honger naar meer me later plots tegen de schenen waait, dat in mijn gevecht tegen de windmolens het echte leven aan me voorbij is gegaan.

Nee, het is een gezond evenwicht zoeken en dat heb ik nu ook wel gevonden, misschien dat het me nog tien jaar duurt vooralleer ik doorbreek, misschien lukt het me helemaal niet, maar als je met zo'n idee in je achterhoofd je dromen probeert waar te maken dan ben je ook niet goed bezig.

'k Ga er dus vanuit dat ik ooit wel succesvol zal worden, succes ligt immers in de ogen van hij die het succes heeft.

De batterijen zijn ook volledig opgeladen, deze vakantie heb ik immers heel veel vrije tijd gehad, kunnen doen en laten waar ik zin in had en vooral veel tijd met mijn vriendin kunnen doorbrengen, tijd die we heel aangenaam vonden, een echte vakantie.

Nog een drietal dagen en de vakantie is voorbij, dan begint het werkgedeelte opnieuw, is het weer met de voetjes op de grond komen en geld verdienen omdat geld nu eenmaal vrijheid koopt.

Maar daar wou ik het nu niet over hebben, gisteren zijn we tot de conclusie gekomen dat we niet langer jong zijn.

Bijna 37 en bijna 32 is niet oud, maar oud genoeg om te weten dat de jeugd voorbij is, dat aanvaarden koste ons beiden geen moeite.

Echt waar, wat mij betreft heb ik meer dan tien jaar geleefd van vrijdag tot maandag, alle andere dagen moesten doorsparteld worden om weer bij vrijdagavond aan te belanden.

Daarna nog een zevental jaar zoeken naar wat ik nu wilde doen met het echte leven en uiteindelijk bij gisteren aanbeland.

Weet je, ik ben wel erg blij met wat mijn leven me tot dusver gebracht heeft: zovele avonturen, romances, reizen en fouten die ik moest maken om te staan waar ik nu sta; het is niet verspild geweest.

Het is tijd geworden om verder te gaan, al wat achter me ligt staat wel ergens opgeschreven, is wel met iemand beleefd, daar hoef ik ook niet meer te zoeken, het heden is avontuurlijk genoeg nu.

Mijn nieuwe boek zou inderdaad wel eens goed kunnen worden, ook al ben ik nog maar enkele pagina's ver toch is het idee goed, nu is er tenminste een verhaal, niet zomaar een paar onsamenhangende gedachten die vaak nergens heen leiden.

Die zeven boeken die al te koop zijn daar hoef ik me niet meer over te bekommeren, die laat ik voor wat ze zijn.

Nee, alles klopt nu, het heeft veel tijd gekost om hier te geraken maar nu ik er ben is alles o zo duidelijk geworden.

Mijn hoofddoel is nu om niet langer te hoeven werken omdat het moet, nu wil ik een tijd kunnen plakken op het werkgedeelte, tussen de twee en de twaalf jaar lijkt me haalbaar.

Grote woorden niet? Een zessendertigjarige ongeschoolde ex-bajesklant met welgeteld 27 euro op zijn bankrekening gaat eventjes gaan verkondigen dat hij over afzienbare tijd genoeg verdiend zal hebben om niet meer te moeten werken.

Wie mij echter een beetje beter kent die weet ook dat het geen grootspraak is, eens ik echt met mijn volle gedacht aan iets begin- als mijn doel duidelijk geworden is- die weet dat ik het ook in me heb om die doelen waar te maken.

Tegen stroom zwemmen is voor mij de natuurlijke gang van zaken, anders zijn en blijven in deze realiteit waar individualisme slechts skindeep zit is de hoogste prioriteit, zonder je eigenheid ben je gevangen in de gang van zaken die ons opgedrongen is, kun je niet vooruitgeraken.

Ik ga het leven echter niet langer in de weg laten staan, mijn dromen zijn niet langer onbereikbaar, ze zijn zo tastbaar, zo dicht dat ik ze bijna kan grijpen.

Een paar maand geleden heb ik me ingeschreven op een site voor schrijvers : writehistory.

Daar heb ik ontdekt dat ik op vele vlakken tekortschiet als schrijver; zowel  stijl, vocabulaire en vorm zijn beneden de middelmaat.

Maar -en hier komt het- ik heb ook ontdekt dat ik tenminste een ziel heb, dat mijn schrijfseltjes gevoel hebben, dat ze wel duidelijk maken wat anderen met zoveel pathos proberen te beschrijven, dat ze een hart hebben, anders zijn.

Het hele pakket is er niet, maar de drang des te meer, voor het eerst voel ik ook dat het goed is, want dat heeft er me nog maar zelden iemand gezegd.

Doorgaan dus en de droom niet laten schieten, het is wel degelijk dit wat moest gebeuren, dit is wie en wat ik ben.

Nu nog de lage landen en later de wereld overtuigen en klaar is kees.

 

Koning van Liedekerke

 

---------------------------

 

 

Het is nu halftien 's morgens, ondertussen ben ik al  drie uur wakker, niet zo voor de hand liggend als je weet dat mijn favoriete bezigheid slapen is.

Mijn vriendin die moet nu al vier dagen aan een stuk vroeg uit de veren en vandaag hebben we ook nog onze drie kinderen die als gezelschap fungeren.

Dit gegeven zou enkele maanden geleden nog een nachtmerrie geweest zijn, nu loopt alles op wieltjes, grotendeels omdat ik een knop omgedraaid heb en nu ook probeer te leven als de kinderen bij ons zijn.

Het lukt wonderwel moet ik zeggen, kinderen blijven kinderen en dus moet je ook vijf keer op een uur brandjes blussen, maar zoals alles went ook dit.

Waar ik momenteel bijzonder trots op ben is dat de kinderen uit mijn hand eten, ze luisteren vrij goed en ik ben er zelfs in geslaagd om het huis te kuisen terwijl zij zich wat in de tuin amuseren in de sneeuw.

Onze jongste telg heeft adhd en ass, vrij vertaald hyperactiviteit en een vorm van autisme, wat natuurlijk wel even zoeken is om een goede en correcte aanpak van dat ventje te vinden.

Met hulp van een psychologe en de nodige goede wil van onze kant gaat het echter stukken beter, vaak is het al een automatisme geworden om te anticiperen op de mogelijke stoorzenders en iritaties waarmee dat kereltje dagelijks geconfronteerd word.

De truc is om je in zijn gedachtenwereld in te leven, om te denken zoals hij denkt en hem op een rustige manier door de dagelijkse problemen te loodsen.

Als je zoiets kunt klaarspelen terwijl die kinderen je nog maar een jaar kennen dan voel ik me toch koning van de wereld, ben ik zielsgelukkig dat ik erin geslaagd ben om een andere manier van denken en doen te hebben aangeleerd.

Dat terwijl men altijd zegt dat je een oude hond geen nieuwe kunstjes kunt leren.

Blij zijn dat ik het huis kan kuisen, had je me dat tien jaar geleden gezegd dan zou een portie hoongelach je deel geworden zijn.

Maar ik ben niet triest dat ik nu plezier kan vinden in dagdagelijkse dingen, ik ben niet te beroerd om met een stofzuiger en een dweil mijn huisje proper te houden.

Je mag ook niet vergeten dat we recentelijk nog twee honden hebben aangekocht en het geen sinicure is om die beestjes niet in huis te laten plassen of erger.

Dat allemaal op een dikke zes maanden tijd, niet slecht al zeg ik het zelf.

Deze middag komt mijn vriendin dan terug thuis en verwacht ze waarschijnlijk een enorme chaos en een overspannen vriend met en lip tot aan de grond.

Zal zij even opkijken als ze drie gelukkige kinderen en dito lief zal zien die haar van harte zullen verwelkomen.

Geluk zit hem in de dagdagelijkse dingen, ik heb het vroeger veel te ver gezocht, wat is er immers beter dan je kinderen een onbezorgde dag aan te kunnen bieden, ze een lekkere maaltijd te kunnen voorschotelen en het vooruitzicht dat er nog vijf soortgelijke dagen volgen.

Ik heb me lang schuldig gevoeld omdat ik mijn dochter geen 'normale' jeugd heb kunnen bieden, omdat ik koos voor mijn eigen geluk in plaats van bij haar moeder te blijven, die tijd is nu wel voorbij.

Nu heeft ze er twee speelkameraden bij, misschien later wel twee stiefbroers en als alles zo blijft voortgaan is het lang niet uitgesloten dat ze er nog een halfbroer of halfzus bijkrijgt.

Het is nu een jaar dat ik mijn leven weer in handen heb genomen, mijn valiezen heb gepakt en mijn drankverslaafde vrouw heb laten zitten.

Eén jaar later begrijp ik dat dit de beste keuze was die ik maar kon maken, terug met een dak boven mijn hoofd en het vooruitzicht dat er nog prachtige tijden op me liggen te wachten.

Een jaar geleden had ik niets meer, geen dak boven mijn hoofd, mijn inboedel verkocht en twintigduizend euro aan leningen die nog moesten afbetaald worden.

Nu zijn er nog tienduizend euro die moeten terugbetaald worden en is mijn auto en chopper verkocht, maar in de plaats heb ik wel een volledige inboedel en een dak boven mijn hoofd.

Nog twee jaar mijn verstand gebruiken en alle schulden zijn afbetaald en wat meer is dan zou ik ook nog eens een tienduizend euro gespaard moeten hebben.

Soms moet je eens stilstaan en kijken hoever het met je leven is gesteld, vandaag is zo'n dag en life is good.

slaven van het geld

----------------------

 

Misschien ben ik geworden wat ik nimmer wilde zijn.

Ergens is het wel zo, waar ik vroeger nooit ofte nimmer een slaaf van geld en bezittingen wilde zijn ben ik het toch geworden.

Het is een langzaam proces hoor, eerst geef je een klein beetje toe, wat later nog een beetje en voor je het weet ben je precies wat je vroeger zo verrachte.

Ergens zal het wel bij het volwassen zijn horen, dat maak ik mezelf nu wijs, al weet ik wel beter.

Geld en alle vrijheid die je ermee kan kopen, hoe verleidelijk is het wel niet.

Geld maakt niet gelukkig, maar geen geld zeker ook niet en het is ook daarom dat ik er zo afhankelijk van ben geworden.

Rekeningen betalen immers zichzelf niet en als je niet rijk geboren bent zul je ook niet rijk sterven, of je moet je hele leven in functie van rijk sterven leven.

Nee, zoals het nu is moet het ook zijn, ik wil niet meer terug naar leven van loonstrookje tot loonstrookje en telkens opnieuw dromen van wat ik allemaal zou kunnen doen als ik weer eens geld zou hebben.

Nu heb ik wat geld, niet veel, genoeg om even niet aan geld te moeten denken.

Op zich is dat ook niet verkeerd ware het niet dat ik er steeds meer wil vergaren, het appeltje voor de dorst steeds maar wil vermenigvuldigen, dat het nooit genoeg is.

Een paar dagen geleden las ik een intervieuw met één of andere Brouwers die genomineerd was voor een literatuurprijs, die kerel zei doodleuk dat hij het geldbedrag die verbonden was aan die literaire prijs op zijn rekening gestort mocht worden als hij die prijs won maar dat niemand moest verwachten dat hij een acte de présence zou geven.

Dat is vrijheid, dacht ik toen ik dat artikel las, pas later realiseerde ik me dat hij in een positie geklommen was waar hij zich dat soort van daden kon veroorloven, dus ergens was het gewoon hypocriet van die kerel om te gaan beweren dat alles veel te commercieel geworden was.

Schrijven is een vrijheid, een gave die slechts weinigen bedeeld is.

Als je dat talent dan gebruikt om er je broodwinning van te maken moet je ook niet komen klagen dat het allemaal teveel tierlatijntjes met zich meebrengt.

Dan blijf je maar onbekend en dus ook onbemind en moet je niet lopen klagen over platte comercie.

Nee, geld koopt vrijheid en daarom ben ik er ook zo aan verslaafd.

Aan het idee van vrijheid wel te verstaan, want dat is wat geld je echt koopt.

Nee, ook vandaag geraak ik er weer eens niet uit, het zal wel vloek en zegen zijn.

Nu nog maar iets van deze paasmaandag maken, de kindjes hebben er het vliegend schijt aan of geld nu aan de bomen groeit of niet, zij willen hun paaseieren.

En misschien dat die paaseieren wel de essentie van dat geld zijn, je koopt er wat voldoening voor pure, nog onbesmette geesten mee.

Laat mij dan nog maar even slaaf van de centen zijn, ik ben niet alleen.

 

vrienden maken

-------------------

 

Impulsiviteit, het is toch wat. Neem twee minuten geleden, lichtelijk verveeld besloot ik maar om dertig wildvreemden als vriend uit te nodigen op deze space.

Zo zit ik gewoon in elkaar, daarbij wat is het ergste dat kan gebeuren, dat er niemand op die uitnodiging ingaat.

Nee, ik zie er niet echt graten in, hoe meer mensen je kent hoe meer kans dat je wat gelijkgestemde zielen tegen het lijf loopt, daar kunnen toch geen nadelen aan verbonden zijn.

Hoe dan ook nu ben ik wel heel nieuwsgierig wie er al dan niet zal reageren op die uitnodiging, misschien heb ik wel weer teveel hooi op mijn vork genomen.

Immers moest een wildvreemde mij uitnodigen als vriend ik zou toch moeten weten wie en wat die persoon wel is en vooral wat zijn drijfveer is om zoiets te doen.

Met nog acht uur te doden heb ik veel zin om nog meer mensen uit te nodigen en waarom ook niet, gek zijn doet geen zeer, ik kan het weten.

Nee, eerst maar eens zien wat mijn stoot voor gevolgen heeft, hopelijk krijg ik nu geen jaloerse echtgenoot aan de deur of geraak ik nu niet in contact met de harde kern van Al Quida.

Geen daad blijft zonder gevolgen, dus deze zal ook wel weer wat stof opleveren voor een 'to be continued' verhaal.

Genoeg geleuterd nu, dit item publiceren en afwachten wie ik allemaal over de vloer krijg de komende dagen..

To be continued dus.

acht uur te doden

--------------------

 

Mijn schatje die gaat zo meteen werken, ikke blijf hier zitten.

Met acht uur vrije tijd zou menig mens geen raad weten, ondergetekende maakt zich daarover weinig zorgen, het ideale moment om wat te schrijven.

Sinds enkele maanden heb ik me ingeschreven bij een 'writerscomunity' , nog maar een poging om mijn geschrijf wat meer in the picture te krijgen.

Ik ben iemand die van aanpakken houdt, voor mij geen geduldige resultaatgerichte opbouw naar iets toe, gewoon je doel proberen te visualiseren en er recht op af gaan.

Meestal werkt die aanpak ook, geen omweggen en liefst zo veel mogelijk short cuts, geen zever dus.

In dit geval is de juiste manier echter die van geduldig aan de weg timmeren, iets wat mij totaal niet ligt.

De manier om te evolueren als schrijver is door mezelf bij te scholen, te werken aan mijn woordenschat en stijl, een lange en ook heel dure weg dus.

Wat mij echter door het hoofd schiet bij dit alles is de vraag waarom. Waarom zou ik al die tijd en moeite spenderen om me in de ogen van 'echte schrijvers' en 'kenners' op te werken, om hun goedkeuring te verdienen.

Ik schrijf nu eenmaal niet om die mensen te imponeren, eerlijk gezegd kunnen die mensen mij gestolen worden, ik schrijf omdat ik de nood voel om te schrijven, om te vertellen.

Natuurlijk heeft die welgemeende kussen jullie maar mijn kloten ook zijn gevolgen, zijnde dat de uitgeverijen die ik nodig heb om mijn schrijfsels aan de man te brengen bevolkt worden door bovenstaande types.

Wat dus neerkomt op een verlengd verblijf in de anonimiteit, een schrijver voor het volk die het volk onthouden blijft, zo zal ik het maar bekijken.

De laatste paar jaar ben ik gegroeid, volwassener geworden, minder impulsief.

Wat erop neerkomt dat ik ook al eens een stukje durf herlezen, af en toe al eens iets durf te schrapppen of corrigeren, al is dat een pleister op een houten been.

Ergens ben ik gewoon gefrustreerd, al die mensen van wie ik hun werk lees hebben zo weinig te vertellen en ik heb geen tijd genoeg om het allemaal op papier te zetten.

Ze schrijven niets nieuws, in plaats daarvan zijn ze bezig met plaatsbeschrijvingen, met personages te scheppen die zo fake zijn dat ik na een halve bladzijde te hebben gelezen al goesting krijg om het zelf maar te doen.

Nee, ik leer niet bij op deze manier, nog maar een vruchteloze poging om beter te doen die geen resultaat oplevert.

Bij mij gaat het er niet om of de kamer nu gitzwart is, of de tapijten nu in Perzië of bij de beenhouwer gemaakt zijn, het gaat om de boodschap.

Wie maalt er nu om magnolia's die in volle bloei staan, over uitgestrekte korenvelden in zomerse pracht, what the fuck.

Ben ik nu echt de enige die daar zo over denkt? Ben ik de enige die inhoud belangrijker vind dan de omkadering? Ben ik alleen?

Zelfs als dat het geval is dan nog blijf ik schrijven, dan nog vind ik wel een manier om de massa aan te spreken, om mijn werk te laten gelezen worden.

De nood is er om begrepen te worden, de wil is er om niet stil te blijven staan, het mag hier niet stoppen, vraag me niet waarom maar ik moet deze ingeslagen weg wel verder volgen ook al gaat ze nergens heen.

Er zijn duizenden mensen die het beter en ingewikkelder op papier kunnen zetten dan ik, maar van die duizenden hebben slechts enkelen een boodschap, een doel.

Ik wil en zal de spreekbuis van het volk worden, de stem waar rekening mee moet gehouden worden om de simpele reden dat er te weinig gezegd en gedaan wordt tegen al wat verkeerd gaat in dit Belgenlandje, op deze hele aardkloot wat dat betreft.

En waarom ik me geroepen voel om die taak op me te nemen? Omdat niemand anders het doet tiens.

Mijn geschrijf mag dan niet zo bombastisch en geleerd zijn als dat van vele, maar het heeft wel degelijk een nut, een doel.

Grote woorden voor een onbekend en onbemind manspersoontje, maar ik wil ze waarmaken, dat is nu mijn doel.

Over doel gesproken, 'k ga eerst maar eens een kilo of wat stront uit mijn poepgaatje gaan duwen.

Ja, want ook wereldverbeteraars moeten schijten, zeker als ze nog acht uur te doden hebben.

 

 

terug naar de realiteit

-------------------------

 

Het heeft wel eventjes geduurd voor mijn voeten weer de grond raakten. Daarmee bedoel ik maar dat ik eindelijk doorheb dat de druk van de ketel verdwenen is.

Na al die rompslomp omwille van het verhuizen, mijn lief die een depressie gekregen had, de diagnose van zowel ADHD als ASS (een vorm van autisme) en de twee arbeidsongevallen die ik tussendoor ook nog meegemaakt heb lijkt de rust nu eindelijk weergekeerd.

Alhoewel me nog zware dagen te wachten staan is het geheel wat makkelijker geworden, ik heb me bij vele dingen neergelegd, ingezien dat je sommige dingen niet kan veranderen of naar je hand zetten en dat maakt het geheel al veel draaglijker.

Nu is er nog mijn moeder die in de afdeling intensieve zorgen ligt en binnenkort ook mijn scheiding die een definitieve vorm begint te krijgen, voor de rest echter is er geen vuiltje meer aan de lucht.

Al mijn pogingen om een waardig (lees even goed betalend) alternatief te vinden voor de job die ik nu uitoefen zijn op een sisser uitgedraaid, ik blijf zoeken maar heb er me nu wel bij neergelegd dat de eerstkomende jaren voor de helft in het buitenland op baggerschepen zullen worden doorgebracht.

Op zich is die wetenschap ook het einde van de wereld niet, ik mis mijn familie en dierbaren zes maanden op een jaar, aan de andere kant leg ik me neer bij het feit dat iedereen moet werken om den brode en dat de toekomst er enkel maar beter kan op worden.

Bijna zeven jaar werk ik nu in het buitenland en rijk ben ik er allerminst van geworden, al is dat hoofdzakelijk aan mijn mislukte huwelijk te wijten.

Mijn vriendin die maakt zich zorgen dat binnen een paar dagen -wannneer ik voor de rechtbank moet verschijnen om het huwelijk te ontbinden - terug contact ga zoeken met mijn bijna ex-vrouw.

Op dat gebied kent mijn vriendin me totaal niet, hoe hard ik ook geprobeerd heb om mijn huwelijk te redden zo hard wil ik nu niets meer met die vrouw te maken hebben.

Bij mij is het simpel : eens ik stop zeg dan is het ook van datte, dan mag de wereld vergaan op mijn beslissing kom ik nooit meer terug.

Zo is het nu ook met mijn schrijven gesteld, nog één boek ga ik afwerken, daarna is het over en uit.

Zeven boeken heb ik geschreven, allemaal zijn ze door de reguliere uitgeverijen afgewezen, dat achtste zal daar niets meer aan veranderen.

Nee, al die tijd die ik achter mijn laptop heb doorgebracht heeft me niet opgeleverd wat het moest opleveren, de oogst is te mager om nog langer de ingeslagen weg te volgen.

Dat achtste boek zal ik volledig volgens de regels van de kunst schrijven, lezen en herlezen, zorgen dat er een duidelijk geraamte is, dat het geheel coherent is, kortom dit boek zal niet langer de schoonheidsfoutjes van mijn voorgaande bevatten.

Na dat boek ga ik nieuwe uitdagingen opzoeken, andere en gemakkelijkere manieren zoeken en vinden om meer geld te verdienen.

Momenteel ben ik al bezig met de basis te leggen, ik koop gericht oude comics aan om die binnen afzienbare tijd met de nodige winst terug door te verkopen, een langetermijninvestering zeg maar.

Ook ben ik volop op zoek naar een huis op lijfrente, al vrees ik dat die kip met de gouden eieren ook al lang niet meer is wat ze geweest is.

De vergrijzing van onze bevolking mag dan wel onvermijdelijk zijn, zo'n aankoop houdt voorlopig teveel risico's in.

Mensen worden nu eenmaal steeds ouder en ik weet niet of ik zomaar op iemands dood kan zitten wachten, ik vrees dat ik me dan echt smerig zou voelen.

Dus vul ik nu mijn dagen zo aangenaam mogelijk in, geniet veel meer dan voorheen van de tijd thuis en probeer toch nog wat geld aan de kant te zetten moest er zich weer eens een tegenslag voordoen.

Het grote verschil met enkele jaren geleden is dat ik nu in het heden leef, voorheen was het steeds maar plannen en rekenen hoe ik de toekomst veilig kon stellen.

Ach, ik begrijp en aanvaard nu dat ik nooit ofte nimmer rijk zal worden, dat de luxe om niet meer te moeten werken niet voor mij weggelegd is.

De dromen hebben plaatsgemaakt voor de realiteit en die is bijlange zo slecht nog niet.

Wat meer is : als je blij bent met wat je hebt dan kun je ook niet langer teleurgesteld geraken omwille van wat je niet hebt.

Daar heb ik lang mee zitten worstelen, op materieel gebied heb ik alles wat ik wil. Natuurlijk zou ik een dikke slee en een kast van een villa niet afslaan, maar het hoeft niet zonodig.

Samen met mijn vriendin verdienen we genoeg om goed te leven en alle rekeningen te betalen, we hebben drie prachtige kinderen en twee honden, onze respectievelijke families die zijn eerlijk en goed en bovenal verkeren we allemaal in goede gezondheid.

Die drive naar meer en beter zal er bij mij nooit uitgeraken, dat is mijn natuur, alleen is het nu een normaal streven naar beterschap, met het nodige geduld om het ook te realiseren.

Op dit punt in mijn leven kan ik zeggen dat ik gelukkig ben, dat er licht aan het einde van de tunnel is verschenen.

Ergens heb ik ook het gevoel dat het alleen maar beter kan worden, de rust is weergekeerd, al heb ik dan naar Vlaams Brabant moeten verhuizen om die te vinden dat maakt niets uit, het is er en dat is wat telt.

Mijn prachtige chopper die is verkocht, net als mijn blitse sportwagentje, maar hetgeen ervoor in de plaats gekomen is maakt me tien keer gelukkiger.

Er is weer toekomst, hoop, misschien zelfs nog een extra kindje binnenkort.

Tegenslagen en setbacks zullen er altijd zijn, dat staat vast, maar nu hoef ik ze niet langer alleen te dragen, nu heb ik er een tweede familie bij.

 

Een jaar geleden moest ik noodgedwongen terug bij mijn ouders gaan wonen, geen inboedel en twintigduizend euro aan leningen te betalen.

Nu zijn die leningen al voor de helft afbetaald en heb ik terug een volledig nieuwe inboedel, daarbovenop een vriendin uit het miljoen en het vooruitzicht dat over maximum twee jaar alle schulden afgelost zullen zijn zonder daarom één boterham minder te hoeven eten.

Gedaan dus met te leven in dromenland, de realiteit is heel dicht bij een droom aanbeland en nu hoef ik mijn toevlucht niet langer te zoeken in roesmiddelen allerhande, nu is het goed.

En nu is wat telt.

Hoe het ook kan

------------------

 

 

Valentijntjesdag is nu voorbij, wat voor mezelf een dag als een ander is word door de media als de dag voor de verliefden opgeklopt, alle redenen zijn goed om de mensen van hun hardverdiende centjes te verlossen. Dat was echter zonder mijn vriendin gerekend, zij wou en zou er een dag van maken om niet snel meer te vergeten en daar is ze zeker in geslaagd. Persoonlijk had ik haar al een cadeau gegeven, een zilveren bedelarmband die niet echt goedkoop te noemen valt, zeker niet als je weet dat ik niet echt een big spender aan cadeautjes ben. Daarmee was voor mij de zaak al afgesloten, misschien nog op de dag zelf een stukje gaan eten en dat zou dan weer het einde van een door de media opgefokte dag zijn.

Zoals gezegd echter mijn vriendin die had andere plannen. Je moet weten dat mijn vriendin heel onvoorspelbaar uit de hoek kan komen - daar hou ik ook wel van - zo moest ze een tweetal dagen voor valentijntjesdag begon even weg, ik had direct door dat ze me een geschenkje ging halen.

Nu ben ik niet echt een voorstander van te geven om te geven, die hartjes en bosjes bloemen daar hou ik niet zo van, voor mij is iedere dag die je samen bent een valentijntjesdag, daar komt het op neer. Maar goed ze ging dus een cadeautje halen vermoedde ik, al duurde het wel een geruime tijd tot ze weer terug was, iets wat niet echt van haar gewoonte is. Omdat haar beide zoontjes met haar meegegaan waren dacht ik dat die jongens nog iets nodig hadden en dat het daarom zo lang duurde eer ze terug thuis waren.

Pas toen mijn vriendin terug thuis kwam zag ik dat ze wel heel opgewekt was, net als haar zoontjes, ze moesten dus iets gekocht hebben waarvan ze dachten dat ik er wel blij mee zou zijn, het verpakte cadeau zag er ook niet klein uit, maar in mijn achterhoofd dacht ik nog steeds aan een geschenk in het genre van een grote teddybeer.

Dan doe je het geschenkpapier van de doos en wat blijkt : een gloednieuwe noteboek met werkelijk alles erop en eraan, honderdzestig gigabite harde schijf, een processor waar je  U tegen kan zeggen, een supersnelle dvd brander, windows Vista als besturingsprogramma en als kers op de taart zelfs een ingebouwde webcam.

Ja, dan sta je wel eventjes met je mond vol tanden, zo'n cadeau had ik nog nooit gekregen, niets die ook maar in de buurt van zoiets kwam, woorden schieten tekort om mijn ongeloof te verwoorden, 'k vermoed dat het nog wel enkele dagen zal duren vooralleer ik doorheb wat ze me cadeau heeft gedaan, die dingen zijn per slot van rekening niet goedkoop, maar vooral het feit dat ze zichzelf in de schulden wil steken om mij zo'n cadeau te geven is wat er toe doet, daarmee heeft ze me echt op mijn zwakke plek geraakt, iemand die meer aan een ander denkt dan aan zichzelf daar heb ik het grootste respect en bewondering voor, op die deugd moeten we verder gaan willen we nog iets van deze rotte planeet zien te redden.

Het begint bij één iemand die zoiets onzelfzuchtigs doet en wie weet waar het eindigt, iedere goede daad, hoe klein die ook moge lijken is een goede daad, een tegengewicht voor al het slechte op deze wereld, dus god zij dank dat mijn vriendin nog één van de goeie is, ze zijn al zo dun gezaaid.

Ook op valentijntjesdag heeft ze me dan nog getrakteerd op een etentje in Overijse (niet echt bij de deur), ze zei me dat het nu eens haar beurt was om iets terug te doen voor mij, dat ze zo eens kon tonen hoeveel ze het wel apprecieerde wat ik allemaal voor haar doe.

Bij deze is dus duidelijk dat ze het wel héél erg naar haar zin heeft met mij en het gevoel is wederzijds, ondanks een paar hobbels onder de weg zijn we toch maar mooi waar we moeten zijn.

Meer nog, er kan zelfs werk gemaakt worden van mijn voornemen om een echte schrijver te worden: gisteren belde er iemand van de regionale televisiezender, meer dan waarschijnlijk om een filmpje te maken over mijn boeken, nog een stap in de goede richting, dat zou zo stilletjesaan tijd beginnen worden, na drie jaar schrijven als een bezetene heb ik nu hopen materiaal om in boekvorm uit te brengen, alleen moet ik dit alles via een internetuitgeverij doen, iets die niet echt in de lijn van mijn verwachtingen lag.

Als ik eerlijk ben dan geef ik ruiterlijk toe dat het mijn bedoeling is om met de verkoop van mijn boeken in mijn levensonderhoud te voorzien, dus zou een reportage op de regionale zender weer een stap in de goede richting zijn.

Zo kan het dus ook, weer alles om naar uit te kijken en nog twaalf dagen om nog iets te forceren, duimen dus maar.

 

overload

----------

 

wat een dag zeg, 'k ben welgeteld anderhalf uur wakker en het voelt alsof ik al de hele dag bezig ben geweest.

zo zie je maar wat een slaaptekort kan teweegbrengen bij iemand, in mijn geval een complete chaos in dat bovenkamertje van me.

het zijn allemaal kleine dingetjes die weer naar boven komen, nooit een goed teken, gelukkig dat ik nu wel weet dat het beter is om niet aan dat negativisme toe te geven of anders zou ik binnen de kortste keren weer in een depressie vallen.

gisteren begon het al: iemand van de personeelsdienst belde me op en begon vragen te stellen over mijn werkonbekwaamheid, op zich doodnormaal maar vooral de toon waarop die vragen gesteld werden is blijven hangen, alsof ik met plezier bijna geen oog dicht doe omwille van de voortdurende rugpijn, alsof ik het leuk vind om al vier maanden dokters en kinesisten te bezoeken, om aan de lopende band pijnstillers en slaappillen te moeten slikken, echt balen is dat.

wat me vooral stoort is dat die vrouw me vroeg om vroeger te beginnen met werken, de dokter had me tot de twintigste februari geschreven, om dan de situatie te herbekijken en die vrouw vraagt me om vroeger aan de slag te gaan.

ik verwacht niet dat er iemand mijn handje vasthoudt, ik vraag geen onredelijke dingen meer in het leven, maar als je bijna gedwongen word om te gaan werken terwijl je lichaam er nog niet klaar voor is dan gaat er in het hoofdje ook iets kapot.

natuurlijk hoef ik pas aan de slag als het doktersbriefje is verlopen, aan de andere kant denk ik dan dat ik vroeg of laat toch moet herbeginnen, dat ik die pijn er toch bij zal moeten nemen, veel keuze is er niet.

op den duur word je kregelig bij het minste of geringste en daar moet ik nu voor oppassen, om mijn kopzorgen niet tegenover mijn gezin af te reageren, zij kunnen er immers ook niets aan doen.

neem deze ochtend, ik had al geen oog dichtgedaan en mijn vriendin die had de avond ervoor eens een slaappilletje genomen omdat ook zij moeite heeft met slapen, haar zoontje had andere plannen echter.

nu moet je weten dat het kind licht autistisch en ook nog een adhd heeft, dus dat het ventje er niets kan aan doen dat hij doet wat er in zijn hoofdje opkomt, dat begrijp en aanvaard ik als ware het mijn eigen kind.

maar deze ochtend moest hij iedereen wakker maken, terwijl ik al naar beneden was gegaan om alles klaar te zetten voor hun ontbijt.

op zich is het te verstaan dat hij zijn broer ook gelijk wakker wilde maken, maar hij had geen goesting om te luisteren toen ik hem een vijftal keer gezegd heb om naar beneden te gaan en stil te zijn omdat zijn mama nog sliep, in plaats daarvan bleef hij gewoon voor de slaapkamerdeur staan en moest hij toch proberen om zijn mama wakker te maken - ook dan heb ik hem nog een vijftal keer gevraagd om stil te zijn en naar beneden te komen - van al dat kabaal is zijn moeder natuurlijk wakkergeraakt.

die jongen kan inderdaad niets eraan doen dat hij wat in zijn hoofd zit ook wil zien gebeuren, maar het is onze taak om hem duidelijk te maken dat zoiets niet altijd kan, dat hij ook moet proberen om aan anderen te denken en dat niet alles wat hij wil ook effectief kan gebeuren.

voor mij ging het er gewoon om dat hij naar mij niet luisterde, wat ik ook zei hij bleef gewoon staan en zou toch zijn eigen zin doordrijven.

pas toen zijn moeder schreeuwde dat hij naar beneden moest gaan ging hij uiteindelijk ook naar beneden, tegen die tijd was iedereen natuurlijk ook klaarwakker.

op de ene manier ben ik wel blij, tenslotte heb ik mijn stem niet verhoffen, maar aan de andere kant voel ik me zo slecht omdat ik mijn stem niet verhoffen heb, dat kind denkt nu immers dat hij niet hoeft te luisteren als ik hem iets vraag.

toen zijn moeder beneden was zijn we overeengekomen dat hij een straf verdiende, niet zozeer om iedereen met zoveel kabaal wakker te maken (want hij heeft al meermaals bewezen dat hij ook stilletjes naar beneden kan gaan en niet heel het huis wakker maakt)

de straf was dat zijn broer vandaag de hele dag de eerste mocht zijn bij alles

dit klinkt misschien als een belachelijke straf maar dat is het niet hoor, je moet weten dat de helft van de ruzies die de kinderen hebben steeds om hetzelfde draait: wie eerst mag.

ergens zal het wel een vorm van aandacht zoeken zijn, zich geliefd willen voelen door als eerste iets te kunnen doen, maar als je voor de dertigste keer weer een brandje hebt moeten blussen omdat de ene eerder begonnen is dan de ander dan zucht je wel eens diep.

al die kleine dingetjes kunnen plots zo zwaar op je gemoed gaan wegen, daarom ook dat ik me weer maar eens aan het schrijven heb gezet, dan is die frustratie toch al wat minder.

want er is natuurlijk veel meer dan een kindje die iedereen wakker maakt, er is ook nog een moeder die zwaar ziek is maar telkenmale probeert om de dans te ontspringen en de dokters te laten voor wat ze zijn, tot ze op het heden is aanbeland waarbij ze zo ziek als het maar kan noodgedwongen in het hospitaal moet verblijven, afgaande op de onderzoeken en de resultaten die al gekend zijn ziet het er allesbehalve goed uit voor haar, ik vrees dat er kanker mee gemoeid is.

overal is er iets, dat weet ik ook wel, maar je moet maar eens vier jaar aan boord van een schip zitten, de helft van het jaar met steeds dezelfde mensen proberen overeen te komen en water in je wijn doen om ze toch maar niet voor het hoofd te stoten om dan na vier jaar slaafje spelen en hun grilletje inwilligen toch nog van schip te moeten veranderen omdat je overste iemand aangevallen heeft en jij daar getuige van was.

zo is het hoor, mijn baas scheurt iemand de kleren van het lijf, bijt hem tot de tandafdrukken duidelijk zichtbaar waren en het geheel alle kleuren van de regenboog had, ik maak een foto van die kerel zijn arm en zes maand later mag ik van schip veranderen, zogezegd omdat mijn vervanger het goed doet.

ik weet echter beter, 'k ben gewoon laf behandeld, die overste hoort thuis in een instelling voor geestesgestoorden en men weet dat ook wel, alleen zijn mensen met zijn papieren heel moeilijk te vinden en is die kerel heel bekwaam in wat hij doet, dus moet een ander maar boeten omdat hij mensen aanvalt.

het kwam er dus op neer dat ik zijn slachtoffer niet mocht geholpen hebben, als hij iemand aanvalt en verwond dan moet je dat maar laten begaan, zo werkt het systeem op baggerschepen, wie geen papieren heeft die heeft ook geen rechten.

ook naar het hoofdkantoor moet ik niet stappen, tenslotte steek ik er niets mee in mijn zakken om nog te gaan klagen, daarbij ik ben nooit een klikspaan geweest, moest ik dat doen dan moet ik op geen enkele boot van mijn firma nog een voet zetten, niemand houdt van veraders en dat etiket wil ik ook niet opgekleefd krijgen.

dus ga ik gewoon naar een nieuwe boot, vroeger dan gepland en met rugpijn en moet ik daar weer van nul af aan beginnen, meer dan waarschijnlijk zelfs met een achterstand, dat terwijl ik niets liever wil dan gewoon mijn werk doen en met iedereen vrienden zijn.

de overload is nu al nabij, dat terwijl ik nog moet beginnen met werken.

nu, niemand die ooit gezegd heeft dat het leven eerlijk is, dus de problemen maar proberen naar het achterhoofd te verbannen en verder gaan, een andere keuze is er niet.